Zacznij, gdy nie musisz pilnie podróżować. Pozwól psu dobrowolnie podejść do zaparkowanego samochodu, nagradzaj wygodne kroki i stopniowo zwiększaj wyzwanie. Jeśli Twój pies ślini się, wymiotuje lub okazuje niepokój, przerwij ćwiczenie i skonsultuj się z weterynarzem, zanim spróbujesz ponownie. W grę może wchodzić strach, choroba lokomocyjna lub jedno i drugie; sam jeden znak nie ustala przyczyny.
Przygotuj bezpieczną przestrzeń
Ćwicz w cichym miejscu, zaparkowanym pojeździe i wyłączonym silniku. Przed jazdą zabezpiecz psa za pomocą samochodowych pasów bezpieczeństwa odpowiednich dla Twojego psa i pojazdu lub użyj klatki podróżnej, która jest bezpiecznie przymocowana do pojazdu i którą Twój pies już zna. Nie pozwalaj psu podróżować luzem lub na kolanach kierowcy i nigdy nie zostawiaj psa samego w zaparkowanym samochodzie. AVMA zaleca przyzwyczajenie zwierząt do sprzętu podróżnego przed długą podróżą i omówienie choroby lokomocyjnej z weterynarzem.
Nie zaczynaj od długiej jazdy, aby pies się do niej „przyzwyczaił”. Jeśli Twój pies unika samochodu, pierwsza sesja może po prostu polegać na patrzeniu na niego z wygodnej odległości. Zaoferuj odpowiednią nagrodę, którą Twój pies lubi i pozwól mu się oddalić. Komfort i rekonwalescencja są ważniejsze niż dotrzymanie terminu.
Postęp, który możesz dostosować
| Scena | Ćwicz | Cofnij się o krok, jeśli |
|---|---|---|
| Podejście | Przyjrzyj się i obwąchaj zaparkowany samochód z wygodnej odległości | Twój pies zamarza, próbuje się oddalić lub odmawia przyjęcia zwykłej nagrody |
| Eksploruj | Podejdź do otwartych drzwi i dobrowolnie odsuń się | Unikają tego obszaru lub stają się bardziej spięci |
| Wejdź i wyjdź | Wejdź dobrowolnie przy wyłączonym silniku | Wybiegają lub nie mogą się zrelaksować |
| Silnik | Spędź krótką chwilę przy włączonym silniku i zatrzymanym samochodzie | Dźwięk lub wibracje powodują niepokój |
| Pierwsza jazda | Krótka podróż z odpowiednim zabezpieczeniem do spokojnego miejsca | Zwiększa się niepokój lub pojawiają się objawy choroby lokomocyjnej |
Idź do przodu tylko wtedy, gdy poprzedni etap będzie wygodny. Jeśli Twój pies okazuje strach, zakończ bezpiecznie sesję i wróć później do łatwiejszej wersji. Nie wpychaj psa na siłę do samochodu ani nie karć go za wokalizację lub wymioty. Cornell opisuje stopniową aklimatyzację i dostosowywanie tempa do indywidualnego psa.
Czy to strach czy choroba lokomocyjna?
Podczas podróży może wystąpić ślinienie się, lizanie warg, niepokój, wymioty lub wokalizacja. Pies może również ominąć samochód przed wejściem do środka. Zwróć uwagę, kiedy zaczyna się zmiana: zbliżanie się do samochodu, zamykanie drzwi, uruchamianie silnika lub ruszanie się. Zanim poprosisz o pomoc, nie musisz decydować, czy przyczyną jest lęk czy choroba lokomocyjna; Twój zespół weterynaryjny może rozważyć jedno i drugie.
Jeśli Twój pies wymiotuje, wydaje się chory lub bardzo się boi, przed ponownym wyjazdem skonsultuj się z weterynarzem. Nie podawaj psu leków przeznaczonych dla ludzi. Przed podaniem psu jakiegokolwiek leku zapytaj lekarza weterynarii. Nie korzystaj z ogólnego przewodnika przy podejmowaniu decyzji, czy Twój pies powinien pościć. Jeśli Twój pies potrzebuje pilnej opieki weterynaryjnej, zadzwoń do kliniki w celu uzyskania porady dotyczącej transportu; w sytuacji awaryjnej nie należy czekać do zakończenia szkolenia.
Przygotuj się na następną podróż
Sprawdź zabezpieczenie, wentylację i temperaturę, zabierz ze sobą wodę i zaplanuj przerwy odpowiednie do wieku i potrzeb psa. Nie pozwalaj psu wystawiać głowy przez poruszające się okno samochodu. Na przystankach zabezpiecz smycz przed otwarciem drzwi, aby zmniejszyć ryzyko ucieczki.
Informacje na temat wizyty można znaleźć w artykule Przygotowanie do wizyty u lekarza weterynarii. Krótka notatka na temat przećwiczonego etapu i tego, co zaobserwowałeś, może pomóc w następnym kroku i rozmowie z kliniką. Użyj papieru lub dziennika Nuzzlewaya. Korzystanie z Nuzzleway wymaga posiadania konta i płatnej subskrypcji.
Źródła i dalsza lektura
Artykuły zawierają ogólne wskazówki dotyczące codziennej opieki. Nie zastępują porady wykwalifikowanego lekarza weterynarii.
